Παρασκευή, 1 Μαρτίου 2013

Κ.Π. Καβάφης, Θερμοπύλες / Cavafy, Thermopylae


Κ.Π.Καβάφης, Θερμοπύλες (1903)


Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των
ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.
Ποτέ από το χρέος μη κινούντες·
δίκαιοι κ’ ίσιοι σ’ όλες των τες πράξεις,
αλλά με λύπη κιόλας κ’ ευσπλαχνία·
γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν
είναι πτωχοί, πάλ’ εις μικρόν γενναίοι,
πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε·
πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες,
πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους.

Και περισσότερη τιμή τούς πρέπει
όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)
πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος,
κ’ οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε. 



Από τον επίσημο δικτυακό τόπο του αρχείου Καβάφη


----------------------------------------

ΙΙ. ΑΠΑΓΓΕΛΙΑ ΤΟΥ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ 



----------------------------------------


ΙII. ΜΕΛΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ 

& ΟΠΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ

(1) Γιάννης Πετρίτσης (2008)


Δημιουργός βίντεο: Γιάννης Πετρίτσης (επίσημο βιντεοκλίπ) 
"Θερμοπύλες" (1903) 
Ποίηση: Κ.Π.Καβάφης 
Μουσική: Γιάννης Πετρίτσης 
Ερμηνεία: Αλέξανδρος Χατζής
[Δισκογραφία: Αγαπητέ Κύριε Καβάφη, 2008] 




Δημιουργός: zeena62

----------------------------------------

(2) Athanasios Simoglou (2010)
Konstantinos Rafailidis  
Album: "Cavafy - Shades of love..." 



----------------------------------------

Επιμέλεια ιστοσελίδας ΦΚ





Κ. Π. Καβάφη, Τα άλογα του Αχιλλέως / Cavafy, The Horses of Achilles



Κ. Π. Καβάφης 
Τα άλογα του Αχιλλέως (1897)
  


Κ. Π. Καβάφης, Τα άλογα του Αχιλλέως (1897)
Δημιουργία των μαθητών:
Άννα-Μαρία Ναρλιώτη
Άννα Κοπαΐδου
Ιωάννα Κουρκούτα
Κώστας Παπαθεοδοσίου
και των καθηγητών 
του Διαπολιτισμικού Γυμνασίου Ευόσμου Θεσσαλονίκης  


---------------------------------------------

Κ. Π. Καβάφης 
Τα άλογα του Αχιλλέως (1897)  

Τον Πάτροκλο σαν είδαν σκοτωμένο,
που ήταν τόσο ανδρείος, και δυνατός, και νέος,
άρχισαν τ' άλογα να κλαίνε του Aχιλλέως·
η φύσις των η αθάνατη αγανακτούσε
για του θανάτου αυτό το έργον που θωρούσε.
Τίναζαν τα κεφάλια των και τες μακρυές χαίτες κουνούσαν,
την γη χτυπούσαν με τα πόδια, και θρηνούσαν
τον Πάτροκλο που ενοιώθανε άψυχο — αφανισμένο —
μια σάρκα τώρα ποταπή — το πνεύμα του χαμένο —
ανυπεράσπιστο — χωρίς πνοή —
εις το μεγάλο Τίποτε επιστραμένο απ' την ζωή.

Τα δάκρυα είδε ο Ζευς των αθανάτων
αλόγων και λυπήθη. «Στου Πηλέως τον γάμο»
είπε «δεν έπρεπ' έτσι άσκεπτα να κάμω·
καλλίτερα να μην σας δίναμε, άλογά μου
δυστυχισμένα! Τι γυρεύατ' εκεί χάμου
στην άθλια ανθρωπότητα πούναι το παίγνιον της μοίρας.
Σεις που ουδέ ο θάνατος φυλάγει, ουδέ το γήρας
πρόσκαιρες συμφορές σας τυραννούν. Στα βάσανά των
σας έμπλεξαν οι άνθρωποι.»— Όμως τα δάκρυά των
για του θανάτου την παντοτινή
την συμφοράν εχύνανε τα δυο τα ζώα τα ευγενή. 

Από τον επίσημο δικτυακό τόπο του αρχείου Καβάφη
http://www.kavafis.gr/
http://www.kavafis.gr/poems/content.a...

----------------------------------------­----------------------------------------­---------------

"Chevaux d' Achille" 


Quand ils virent que Patrocle avait été tué, 
lui, si brave,
si fort et si jeune,
les chevaux d' Achille se mirent à pleurer. 
l' oeuvre de la mort indignait 
ces bêtes immortelles. 
Dressant leurs têtes,
secouant leurs crinières,
frappant le sol de leurs pieds
elles pleuraient Patrocle
qu' elles sentaient sans âme et anéanti
vil cadavre 
âme envolée,
sans défense,
sans souffle
sorti de la vie 
pour rentrer au Rien immense.

Zeus vit les larmes de ses chevaux divins 
et s' apiroya: 
«Aux noces de Pélée, fit-il, 
je n' aurais pas dû 
si imprudemment vous donner 
à de misérables mortels,
jouets des harards! 
Vous que ni la mort ni la vieillesse ne guettent, 
les calamités des hommes vous accablent. 
Ces créatures d' un jour 
vous ont mêlés à leurs malheurs.»
Et les deux nobles bêtes continuaient 
à pleurer l universelle misère de la mort. 

Μετάφραση στα Γαλλικά: Marguerite Yourcenar & Constantin Dimaras 

----------------------------------------­----------------------------------------­---------------------

The Horses of Achilles 

And when they saw that Patroclus was dead,
who'd been so strong and young and brave, 
Achilles' horses started weeping, 
their immortal natures anguished
by this work of death which they beheld.
They tossed their heads and shook their long manes,
stamped their feet upon the ground, and mourned
for Patroclus whom they saw lifeless -- levelled --
spirit lost -- a lump of cheapened flesh --
defenceless -- without breath --
returned from life into the Void. 

Zeus saw the tears of the immortal
horses, and he grieved. "At Peleus's wedding"
he declared, "I should have been less thoughtless;
better if I hadn't given him my poor unlucky
horses. What could they expect down there
among the wretched human race Fate uses for her sport?
You, whom neither death nor old age wait to trap,
are tortured by such fleeting tragedies. Men tangle you
within their torments." -- But the tears of
these two noble beasts were spilt for
the eternal tragedy of death.

Μετάφραση στα αγγλικά: Peter J. King & Andrea Christofidou
Από τον δικτυακό τόπο:
Cavafy Bilingual Anthology 
http://www.ellopos.net/elpenor/greek-...


----------------------------------------

ΙΙ. ΑΠΑΓΓΕΛΙΑ ΤΟΥ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ 


Δημιουργός: Poetryanddreanms

----------------------------------------


ΙΙΙ. ΟΠΤΙΚΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΟΙΗΜΑΤΟΣ 

Δημιουργός: Ηράκλειτος ο Εφέσιος 

Διαπολιτισμικό Γυμνάσιο Ευόσμου Θεσσαλονίκης


Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2013

Cavafy - Slovenian



"ITAKA"

Ko se odpraviš na pot na  Itako
Zaželi si, da dolga to bo pot
polna dogodivščin, nevarnosti in odkritij.
Laistrygonianisa, Kiklopa
in jeznega  Poseidona ne boj se!
Na take nikoli naletel ne boš
vse dokler bo tvoja misel  vzvišena,
in dokler se bodo tvoji izbrani občutki  dotikali tvojega duha in tvojega telesa.

Niti Laistrygonianisa,  niti Kiklopa
niti divjega Poseidona,  ti srečal ne boš
razen če jih ne nosiš v sebi
in če jih tvoja duša ne  postavi pred te.

Zaželi si, da dolga to bo pot
polna poletnih svitov
v katerih boš-z veliko veselja-
prihajal v prvičkrat videna pristanišča.
Pred feničanskimi trgovskimi postajami postoj
in oskrbi se s finimi stvarmi:
s Sedefom, koralami, jantarjem, slonovino;
vzemi različne čutne parfume,
kolikor je le možno.

Pojdi v številna egipčanska mesta,
da boš učil in se poučil od modrijanov.
Vedno v spominu Itako obdrži.
Prihod v njo je tvoja usoda.
Nikakor se ti naj ne mudi na tej poti.
Bolje, če traja več let
in na otok prispeš kot starec,
bogat s tistim, kar si se na poti naučil
in ne pričakuj, da Itaka bogastvo ti da.


Dala ti je čudovito potovanje.
Brez nje ne bi nikoli krenil na pot.
Ona ti ničesar več ne more dati.
In če jo siromašno najdeš, vedi da te ogoljufala ni.
Moder in z mnogimi izkušnjami boš razumel,
kaj ti Itaka pomeni.
.
Prevedla iz srbskega jezika v slovenski jezik: 
Milan in Igor

Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου 2013

NAZIM HIKMET


I Think Of You...

I think of you 
and I feel the scent of my mother 
my mother, the most beautiful of all. 

You are on the carousel of the festival inside me 
you hover around, your skirt and your hair flying 
Mere seconds between finding your beautiful face and losing it. 

What is the reason, 
why do I remember you like a wound on my heart 
what is the reason that I hear your voice when you are so far 
and I can't help getting up with excitement? 

I kneel down and look at your hands 
I want to touch your hands 
but I can't 
you are behind a glass. 
Sweetheart, I am a bewildered spectator of the drama 
that I am playing in my twilight. 

I Love You

I love you 
like dipping bread into salt and eating 
Like waking up at night with high fever 
and drinking water, with the tap in my mouth 
Like unwrapping the heavy box from the postman 
with no clue what it is 
fluttering, happy, doubtful 
I love you 
like flying over the sea in a plane for the first time 
Like something moves inside me 
when it gets dark softly in Istanbul 
I love you Like thanking God that we live.

 

Nazim Hikmet


                               

ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ ΖΕΛΙΟΥ    Γ2

Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2013

nazim hikmet


http://www.poemhunter.com/poem/hiroshima-child/

Nazim Hikmet

Hiroshima Child

I come and stand at every door
But none can hear my silent tread
I knock and yet remain unseen
For I am dead for I am dead

I'm only seven though I died
In Hiroshima long ago
I'm seven now as I was then
When children die they do not grow

My hair was scorched by swirling flame
My eyes grew dim my eyes grew blind
Death came and turned my bones to dust
And that was scattered by the wind

I need no fruit I need no rice
I need no sweets nor even bread
I ask for nothing for myself
For I am dead for I am dead

All that I need is that for peace
You fight today you fight today
So that the children of this world
Can live and grow and laugh and play